Ես Նունե Ներսիսյանն եմ: Համարյա 3 տարի է ես «Առաքելություն Հայաստանի» կամավոր եմ: Ամեն անգամ ես փորձում եմ անել լավը մարդկանց կարիքների համար: Մի որոշ ժամանակ ես ներգրավված էի կազմակերպության տարբեր գործունեություններում, համայնքային կենտրոններում եւ բարեգործական ճաշարաններում: Իմ աշխատանքը հիմնականում օրական ծերերի համար ճաշարաններից սնունդ վերցնելն ու այն նրանց տներ տանելն էր: Դա արվում էր այստեղ այն ծերերի համար, ովքեր ֆիզիկապես սահմանափակված են եւ ի վիճակի չեն այցելել ճաշարան: Ես անում եմ դա ուրախությամբ, քանի որ գիտեմ, որ նրանք իմ օգնության կարիքն ունեն:
Ես գիտեմ նաեւ, որ նրանք կարիք ունեն զրուցակցի, կարեկցանքի եւ օգնության: Հետեւաբար ես փորձում էի մնալ նրանց հետ ինչ-որ ժամանակ երբ տանում էի սնունդը, ինչպես նաեւ ցուցաբերում էի որոշակի էմոցիոնալ եւ հոգեբանական օգնություն:
Ծեր մարդկանց օգնելով՝ ես շատ բան էի սովորում իրենց կյանքի փորձություններից: Նրանք հաճախ տալիս էին ինձ խորհուրդներ, եւ ես զգում էի, թե որքան խելացի են նրանք: Ես գիտեմ՝ որքան բան ունեն նրանք մեզ պատմելու: Մենք պետք է սովորենք նրանց կյանքի փորձից եւ հմտություններից: Նրանք հիանալի ուսուցիչներ են, եւ մենք պետք է լինենք լավ սովորողներ:


Նոյեմբեր, 2004թ.

Ետ

 Ողջու՛յն… Ես Գայանե Վերմիշյանն եմ: Ես սովորում եմ Երեւանի պետական համալսարանի փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի եւ հոգեբանության ֆակուլտետի 4-րդ կուրսում: Ես «Առաքելություն Հայաստանի» կամավոր եմ 2002 թվականի մարտ ամսից:
Ես սիրում եմ այն ամենն, ինչ գեղեցիկ է, սակայն մարդկանց մեջ ամենից շատ գնահատում եմ հոգեւոր գեղեցկությունը: Սպորտի սիրահար եմ, մասնավորապես սիրում եմ վոլեյբոլ եւ թենիս: Սիրում եմ նաեւ լավ երաժշտություն, պարում եմ սպորտային պարեր: «Առաքելություն Հայաստանում» կամավորական աշխատանքիս ընթացքում սովորեցնում եմ պարել խոցելի փախստական ընտանիքների երեխաներին: Այս երեխաները չեն կարող իրենց ուժերով պարի խմբակներ հաճախել, քանի որ ի վիճակի չեն վճարել դրանց համար: Այդ իսկ պատճառով շատ հուզիչ է տեսնել այս երեխաների դեմքերը, երբ նրանք գալիս են պարի դասընթացներին: Բացի պարային դասընթացներից, ես օգնում եմ տարբեր հարցումների իրականացմանը «Առաքելություն Հայաստանի» շահառուների շրջանում:
«Առաքելություն Հայաստանում» կամավոր աշխատելու հիմնական խթանը չափազանց մեծ օգնության կարիք զգացող մարդկանց աջակցելն է: Բացի այդ ձգտում եմ դառնալ ավելի փորձառու իմ ապագա մասնագիտության մեջ: Դեռ ավելին, ես հավատում եմ, որ օգտակար լինելը եւ կարիքավոր մարդկանց օգնելը ավելի մեծ ուրախություն է, քան ուղղակի փորձառություն ստանալը:


Նոյեմբեր, 2004թ.

Ետ

Բարեւ՜…
Ես Քաջիկ Խաչատրյանն եմ: Ծնվել եմ 1983թ.-ին Սյունիքի մարզի Մեղրի քաղաքում՝ Հայաստանի հարավային մասում: 2000թ.-ին ընդունվել եմ Երեւանի պետական համալսարանի սոցիալական աշխատանքի բաժին: Ես գերազանցիկ ուսանող եմ: Բացի հայերենից տիրապետում եմ նաեւ ռուսերեն եւ գերմաներեն լեզուներին: Ներգրավված եմ «Առաքելություն Հայաստանի» կամավորական աշխատանքներում: Ես մտադիր եմ օգնել խոցելի մարդկանց: Այս կարգի աշխատանքը համապատասխանում է իմ մասնագիտությանը եւ ինձ գերազանց հնարավորություն է տալիս պրակտիկ փորձառություն ստանալու գործում: Ներկայումս զբաղվում եմ տարբեր մրցումների` նյութերի եւ ծրագրերի համակարգմամբ եւ կոորդինացմամբ: Այս ծրագրերն իրականացվում են մեր կամավորների կողմից փախստական այն երեխաների հետ, ովքեր բնակվում են ժամանակավոր ապաստաններում: Նաեւ մասնակցում եմ ուսուցողական ծրագրերին, որոնք կազմակերպվում են «Առաքելություն Հայաստանի» կամավորների համար: Այդ դասընթացներն օգտակար են, քանի որ դրանք մեզ կարեւոր գիտելիքներ եւ հմտություններ են տալիս՝ մեր հասարակության մեկուսացված անդամների հետ աշխատելու, հաղորդակցվելու եւ նրանց օգնելու համար:

Մարտ, 2003թ.
 

Ես Լուսիա Շահբազյանն եմ: Ես երրորդ կուրսի ուսանողուհի եմ Երեւանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի հոգեբանության եւ սոցիոլոգիայի բաժնում: Ցանկանում եմ ունենալ հետաքրքիր աշխատանք, որը հարմար կլինի իմ ուսմանը, եւ որը կարող է օգտակար լինել ոչ միայն ինձ, այլեւ մնացած բոլորին:
Կամավորությանս նպատակն է հասկանալ եւ օգնել լքված ծերերին: Ես մասնակցում եմ ուսուցողական դասընթացներին, կատարում եմ թարգմանություններ եւ օգնում եմ «Առաքելություն Հայաստանի» անձնակազմին համայնքային կենտրոններում:
Ներկայումս ես նույնպես սովորում եմ կազմակերպել ծերերի համար ինքնօգնության խմբեր, որոնք հնարավորություն կտան նրանց լուծել իրենց խնդիրները սեփական միջոցներով:

Սեպտեմբեր, 2002թ.

 

Ետ

Ողջու՜յն:
Ես Մարինա Հովսեփյանն եմ (նկարի կենտրոնում): Այս տարի կստանամ բակալավրի աստիճան: Մասնագիտությամբ հոգեբան-մանկավարժ եմ: Ծանոթանալով «Առաքելություն Հայաստանի» գործառույթներին՝ ձգտում եմ օգնել այն մարդկանց, ովքեր ունեն օգնության կարիք: Մենք մասնակցում ենք օգտակար դասընթացների՝ պատրաստվելով որպես սոցիալական աշխատողներ ծերերի ինքնօգնության խմբերի համար: Այս դասընթացների նպատակն է ձեւավորել այնպիսի ինքնօգնության խմբեր, որոնք կօգնեն մեծահասակներին հաղթահարել իրենց խնդիրները սեփական ուժերով: Մենք այստեղ ստանում ենք մասնագիտական մեծ փորձառություն: Առաջիկայում պլանավորում ենք ձեւավորել երեխաների համար տարբեր դասընթացների խմբեր:

Մարտ, 2003թ.
 

Ետ


Ես Նարինե Արշակյանն եմ: Ծնվել եմ 1982 թվականի նոյեմբերի 17-ին Հայաստանում՝ Վայոց Ձորի մարզի Ջերմուկ քաղաքում: Իմ մանկությունն անց եմ կացրել այնտեղ: 1999թ.-ին դարձա Երեւանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի սոցիոլոգիայի բաժնի ուսանողուհի: Այժմ սովորում եմ երրորդ կուրսում. Ինձ դուր է գալիս իմ ապագա մասնագիտությունը: Երբ լսեցի «Առաքելություն Հայաստանի» գործունեության մասին, որոշեցի ինձ այնտեղ փորձել որպես կամավոր: «Առաքելություն Հայաստանում» մեզ հաղորդեցին, որ մենք կարող ենք իրականացնել տարբեր գործառույթներ՝ ծերերին եւ երեխաներին օգնելու հարցում:
Արդեն երկու ամիս է, ինչ ես աշխատում եմ որպես կամավոր «Առաքելություն Հայաստանում»: Ես կատարում եմ թարգմանություններ, հարցեր եմ մշակում երեխաների մրցումների համար եւ պատրաստվում եմ նրանց հետ հոգեբանական դասընթացներ անցկացնել: Ես նաեւ սիրում եմ աշխատել մեծահասակների հետ եւ մասնակցել սոցիոլոգիական հարցումներին: Մի խոսքով, ինձ շատ է դուր գալիս աշխատել այստեղ: Եթե որեւէ մեկը հարցնի արդյոք ինչու՞ եմ սիրում այստեղ կամավոր լինել, ես կասեմ, որ անում եմ այդ անբարենպաստ պայմաններում ապրող մարդկանց օգնելու նպատակով, որպեսզի նրանք իրենց միայնակ չզգան: Ես ձգտում եմ օգնել մեծերին, որպեսզի նրանք գոնե ինչ-որ ժամանակով մոռանան մռայլ մտքերը, չնայած նրան, որ դա շատ դժվար է անել: Ինչ վերաբերում է փախստականների՝ խոցելի ընտանիքների երեխաներին, ես ուզում եմ օգնել նրանց իրենց հասակակիցների շրջապատում ներգրավվելու հարցում: Կան երեխաներ, ովքեր նույնիսկ չեն կարողանում գրել կամ կարդալ: Ես ձգտում եմ օգնել նրանց, որ սովորեն այբուբենը եւ, առնվազն, գաղափար կազմեն գրականության, պատմության, մշակույթի, արվեստի եւ այլնի մասին: Մտքերս ի մի բերելով՝ կցանկանայի ավելացնել, որ ես մեծ պատասխանատվություն եւ հպարտություն եմ զգում՝ լինելով կամավոր «Առաքելություն Հայաստանում»:
 

Մարտ, 2003թ.

Ետ



Ես Աննա Վարդանյանն եմ: Սովորում եմ Երեւանի պետական լեզվաբանական ինստիտուտի անգլերեն լեզվի բաժնում: Միաժամանակ աշխատում եմ «Առաքելություն Հայաստան» ԲՀԿ-ում ՝ որպես կամավոր: Ես ուսուցանում եմ անգլերեն փախստական երեխաներին, ովքեր ապրում են ժամանակավոր ապաստաններում: Փաստ է, որ այն փախստականները, ովքեր չունեն մշտական կացարաններ, գտնվում են սոցիալական ծանր վիճակում եւ ի վիճակի չեն ինքնուրույն վճարել կրթական ակումբներ հաճախելու համար: Այդ պատճառով նրանք շատ ուրախ էին, երբ իմացան, որ ես անվճար կվարեմ անգլերենի դասերը: Ներկայումս սա իմ դասընթացների երրորդ ամիսն է: Երեխաները սիրով հաճախում են դասերին եւ սովորում անգլերեն: Դասարանում կա մոտ 10 երեխա: Նրանք հավանում են դասը վարելու իմ ոճը, եւ ես հաճույքով եմ նրանց դասավանդում, քանի որ սիրում եմ իմ ապագա մասնագիտությունը, ինչպես նաեւ երեխաների հետ աշխատելը: Դասավանդումը ինձ հնարավորություն է տալիս կիրառել իմ գիտելիքները, եւ դա ավելացնում է մի այլ դրական շունչ իմ կամավորությանը: Ի վերջո, ես ուրախ եմ գիտակցել, որ կարող եմ օգտակար լինել նրանց, ովքեր օգնության կարիք ունեն: Դա է պատճառը, որ ես շարունակում եմ աշխատել որպես կամավոր «Առաքելություն Հայաստանում»:

Մարտ, 2003թ.
 

Մարտ, 2003թ.